niedziela, 8 czerwca 2014

Wszyscy mają się dobrze - Penny Jordan

źródło










Autor: Penny Jordan
Tytuł: Wszyscy mają się dobrze
Wydawnictwo: Harlequin Mira
Rok wydania: 2014
Liczba stron:320






Podczas lektury Wszyscy mają się dobrze autorstwa Penny Jordan czułam się, jakbym oglądała jeden z seriali telewizyjnych. Z pewnością po tych słowach wielu z was skreśli tę książkę z listy wartych uwagi. Ja sięgnęłam po nią, gdyż potrzebowałam odpoczynku od ostatnich trudnych pozycji literackich, z jakimi przyszło mi się zmierzyć. Lektura tak jak serial potrafiła zająć moje myśli i pomimo swojej błahej wymowy – umilić czas. 

David i Jon Crightonowie to bliźniacy. Ich ojciec – Ben Crighton – zdaje się pokładać wszystkie nadzieje tylko w Davidzie. Z racji tego od najmłodszych lat Jon żyje w cieniu swojego brata. W każdej sytuacji musi czuwać i gdy należy – ustępować Davidowi. Wszystko zaczyna się komplikować, gdy ukochany syn Bena trafia do szpitala z powodu zawału. Na jaw wychodzą wszystkie przekręty i oszustwa Davida. Jaki to będzie miało wpływ na szanowaną prawniczą rodzinę Crightonów? 

Pisarka posługuje się prostym stylem, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko. Akcja jest schematyczna i przewidywalna, jednak to standardowe dla tego gatunku literatury. Chyba każdy, kto gustuje w takich powieściach, zdaje sobie sprawę, że nie uświadczy w nich wyjątkowej fabuły i stylu godnego mistrza. 

Nie lepiej mają się bohaterowie – pisarka wykreowała ich na proste osoby, których mamy na pęczki w literaturze. Ma to swoje plusy, mianowicie jest nam prościej utożsamić się z nimi. Mnie najbardziej spodobała się Oliwia – buntownicza, ambitna, mądra, a zarazem ciepła istota. Warto wspomnieć, że pisarka, przedstawiając jej historię, przekazuje, iż należy walczyć o swoje racje oraz nie dawać się stłamsić osobie ukochanej. Niestety to nic ponad to, co spotkałam w innych utworach; niekiedy żałuję, że za każdym razem, gdy sięgam po takie książki, nie zostaję niczym zaskoczona.  

Penny Jordan niejednokrotnie raczy nas sztampowymi dialogami. Zdarzyło mi się uśmiechnąć do siebie, gdy przeczytałam jedną z banalnie zbudowanych rozmów pomiędzy bohaterami. Początek utworu jest trochę nużący, przez co z niecierpliwością wyczekiwałam, aż akcja się rozwinie. Jednak gdy już to nastąpiło, lektura dostarczyła mi rozrywki. 

Książka skierowana jest do osób, które lubią proste lektury, przy których można się zrelaksować i nieco odpocząć. Powieść Wszyscy mają się dobrze zapewne spodoba się również osobom, które przepadają za twórczością jej autorki, jak i tym, które lubią niewymagające wielkiego skupienia publikacje.


Ostatecznie wszystko jest tylko chwilą, a życie igraszką.

poniedziałek, 2 czerwca 2014

Informacja prasowa – Jubileusz Poradni Językowej PWN



Informacja prasowa – Jubileusz Poradni Językowej PWN
10 000 pytań językowych


PWN świętuje Poradnia Językowa PWN odpowiedziała już na 15 000 pytań językowych, z czego niemal 10 000 ukazało się na publicznych stronach WWW. Dużo to czy mało? Poradnia działa 15. rok, czyli odpowiada na tysiąc pytań rocznie. 


O co ludzie pytają ekspertów językowych? Prowadzący poradnię prof. Mirosław Bańko mówi: „Właściwie o wszystko. Najczęściej o pisownię i budowę zdania, ale stosunkowo często też o nazwiska (jak odmieniać) oraz o pochodzenie wyrazów. Dużo trudnych pytań przychodzi od osób fachowo zajmujących się językiem, redagujących teksty, są też pytania z urzędów i firm, pytania od rodziców zaniepokojonych, że nauczyciel coś poprawił w zeszycie ich dziecka, i od uczniów (czasem chcą, żeby odrobić za nich lekcję, ale tego poradnia nie robi). Widać sezonowość pytań: w maju i czerwcu ludzie zaczynają się interesować odmianą nazw par małżeńskich, widać, że przygotowują zaproszenia ślubne”.

Z okazji publikacji dziesięciotysięcznej odpowiedzi Wydawnictwo Naukowe PWN przygotowało e-book „18 najczęściej zadawanych pytań w internetowej poradni językowej PWN”. Wystarczy wejść na http://i.pwn.pl/jubileusz/ i wpisać adres e-mail, na który zostanie wysłany bezpłatny e-book:)

Kontakt prasowy: Malwina Szewczyk

sobota, 31 maja 2014

Ślónsko godka. Ilustrowany słownik dla Hanysów i Goroli - Joanna Furgalińska










Autor: Joanna Furgalińska
Tytuł: Ślónsko godka. Ilustrowany słownik dla Hanysów i Goroli
Wydawnictwo: Naukowe PWN
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 199 
Moja ocena: 8/10


Ślónsko godka – ilustrowany słownik dla Hanysów i Goroli to publikacja wydana przez Wydawnictwo Naukowe PWN, której autorką jest Joanna Furgalińska. Skończyła ona studia na Katowickim Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Specjalizuje się w malarstwie oraz ilustracji książkowej. 

Widoczną zaletą tego słownika są bogate ilustracje. Prawie na każdej karcie książki dostrzegamy barwne rysunki, które podpisane są śląskimi słowami. Dla osoby, która pragnie się ich nauczyć, jest to duże ułatwienie. Taka forma przykuwa wzrok - nie nadaremnie! W publikacji użyto prostej czcionki, dzięki czemu czytelnik nie ma problemu z odczytaniem słów. Śląskie wyrazy zostały pogrubione w celu ich wyróżnienia – na co często możemy natrafić w słownikach. 


Gdy czytałam Ślónsko godka…, uśmiech nie schodził mi z twarzy. Wiele słów brzmi bardzo zabawnie. Dlatego śmiało mogę powiedzieć, że ta publikacja może poprawić humor! Majtać; majtnóńć – machać, machnąć, puklaty – garbaty, smrodlawy – śmierdzący, dziewióntka – dziewiątka. Nietrudno mi było zauważyć, że niektórych wyrazów, np. wyłazić, wylazować – wychodzić, sama bardzo często używam! 

Za wadę tego słownika można uznać to, że wyrazy nie są poukładane alfabetycznie, tylko tematycznie, co może stanowić duży problem dla osoby, która chce szybko znaleźć potrzebne słowo. Jednakże na początku znajduje się spis treści (według tematów), który ułatwia odnalezienie tego, czego szukamy.

Słownik polecam Ślązakom, jak również osobom, które fascynują się tą mową i chcą bliżej ją poznać. Zapewniam, że się one nie zawiodą. 

czwartek, 22 maja 2014

Zdobycze książkowe



Dziś przychodzę do was z moimi nowymi zdobyczami. Większość z nich kupiłam, niektóre dostałam od wydawnictw. Na zdjęciu od góry "Hobbit" i "Władca pierścieni. Bractwo Pierścienia". "Hobbita" już prawie przeczytałam - bardzo mi się podoba. Następnie mitologia walijska oraz "Instytut młodych naukowców". "Kolor magii", "Blask fantastyczny" i "Dysk". Słyszałam wiele dobrego o książkach Pratchetta i mam nadzieję, że się nie zawiodę. "Światło się mroczy" - George R. R. Martin, "Wielki Liberace" - Scott Thorson i "Krzyż Romanów" - Rober Masello.  

Widzicie coś ciekawego? Możecie coś polecić?

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Informuję, że postanowiłam wrócić do oceniania książek w skali liczbowej (od 0 do 10).

niedziela, 18 maja 2014

Dopóki śpiewa słowik- Antonia Michaelis











Autor: Antonia Michaelis
Tytuł: Dopóki śpiewa słowik
Wydawnictwo: Dreams
Rok wydania: 2014
Liczba stron: 433
Moja ocena: 6/10




Antonia Michaelis jest twórczynią publikacji o tytule Baśniarz. Książka ta podbiła serca wielu czytelników; dwa lata po jej polskiej premierze na rynku wydawniczym dzięki Wydawnictwu Dreams ukazuje się kolejna obiecująca pozycja literacka o tytule Dopóki śpiewa słowik. Tajemnicza okładka oraz atrakcyjny opis powieści działają niczym przynęta na młodego czytelnika.

Do określenia miejsca, w którym rozgrywa się fabuła powieści, doskonale pasuje stwierdzenie tam, gdzie diabeł mówi dobranoc. Toteż pisarka przenosi nas, wraz z Jarim (główną postacią), do leśnego pustkowia. Akcja rozgrywa się za sprawą Jaschy – tajemniczej dziewczyny – której chłopak miał pomóc donieść ciężkie obrazy do domu. Po mozolnej wędrówce w końcu docierają na miejsce, gdzie Jari zostaje odpowiednio ugoszczony. Wszak kolejny dzień niesie za sobą wiele powodów, by pozostać u pięknej nieznajomej. Bohater szybko przestaje liczyć mijające dni i próbuje odkryć sekret, który skrywa Jascha…

Ogólny zarys utworu to zaledwie namiastka tego, co czeka nas w jego treści. Zagłębiając się w opowieść, dostrzeżemy, jak bardzo nietypowa jest jej fabuła. Wiele pisarek może tylko pomarzyć o tak wybujałej fantazji, jaką z pewnością posiada Antonia Michaelis. Sukces jednak tkwi w tym, by odpowiednio wykorzystać swoje predyspozycje, z czym nie do końca poradziła sobie autorka tejże powieści. Do określenia akcji, oprócz słowa nietypowa, doskonale pasuje również przesadzona i niekiedy męcząca. 

Pierwsze skrzypce, wyjąwszy Jariego, gra również Jascha. Jej kreacja jest bardzo zagadkowa. Chęć poznania tajemnicy, którą skrywa, jest powodem, przez który ciężko odłożyć książkę po przeczytaniu jednego rozdziału. Akcja łapie nas w swoje sidła i nie chce wypuścić, dopóty dopóki nie doczekamy rozwiązania utworu. Przy czym niektóre wydarzenia sprawiają, że otwieramy usta ze zdziwienia i czujemy się, jakbyśmy właśnie, wraz z głównym bohaterem, zjedli trującego muchomora. Niestety niejednokrotnie tak jak Jari traci orientację w lesie mgieł, tak i my gubimy się w gąszczu niewyjaśnionych zdarzeń. 

Czymś, co wyróżnia tę powieść spośród innych tego gatunku, jest oryginalny styl autorki. Antonina posługuje się znakomitym piórem, nie mamy problemu z wyobrażeniem sobie przedstawionej historii. Mroczny las, pustkowie, dziewczyna skrywająca tajemnicę, wszystko przedstawione niezastąpionym stylem sprawia, że klimat tego utworu jest nie do podrobienia. Pisarce bezbłędnie udało się wykreować postać Jariego, a w szczególności proces zmian, które w nim zachodzą. Od momentu, gdy poznajemy bohatera, do chwili, gdy przewracamy ostatnią stronę książki, Jari nabiera wielu nowych cech, które sprawiają, że możemy dostrzec w nim kogoś innego.

Zakończenie to swoista dawka szoku i niedowierzania, w pełni potwierdzająca zjawiskowość lektury. Po przeczytaniu mętlik w głowie jest nieunikniony. Autorka dobrze to sobie wymyśliła, ponieważ dzięki temu historia zostaje na dłużej w pamięci. Po odłożeniu książki myślami jeszcze długo przebywałam w świecie przedstawionym w Dopóki śpiewa słowik, próbując zrozumieć wymowę tej powieści.

Niestety, utwór posiada swoją wadę, której nie można pominąć. O tyle, o ile styl pisarki zasługuje na aplauz, to nie mogę powiedzieć tego samego o dobitnym przesadzeniu w akcji. Jest ona bardzo pogmatwana, zdecydowanie niektóre momenty można by wyrzucić z utworu, co nadałoby mu większą wartość. 

Dopóki śpiewa słowik, pomimo niektórych potknięć, jest rarytasem wśród młodzieżówek. Aczkolwiek odniosłam wrażenie, że autorka nie do końca wykorzystała swoje możliwości. Polecam osobom, które cenią mroczny klimat w książce, oraz tym, którzy lubią odkrywać tajemnice. Ja z pewnością sięgnę po Baśniarza tej samej autorki. 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...